ما هركدام به تنهائي كودكي هستيم گم كرده مادر و سرگردان دركوچه هاي ظلمات . در لايه هائي از اجتماع كه هنوز انسان ها به غرايز تلطيف شده دست پيدا نكرده اند جمله ی " دوستت مي دارم " در اكثر موارد رشوه ئي است كه براي گريز از تنهائي پرداخت مي شود و يكي از دلايلي كه عشق را به " تصاحب " تبديل مي كند به احتمال زياد همين وحشت از تنهائي است . گفته اند "انسان حيواني اجتماعي است ". پس انسان ناگزير از دوست داشتن ديگران است .

روزگار عجيبي رو گذروندم.اين چند روزه براي من سخت عجيب بوده،تجربه ي عجيب مرگ رو از سر گذروندم ( آره !!! مرگ رو تجربه كردم ) خيلي تكون دهنده بود براي من. راستش مي خوام قبل از لمس دوباره ي هم آغوشي با مرگ وصيت كنم،وصيتي به سبك خودم،مي خوام تكليف خودم رو با خيلي چيزا و خيلي كسا معلوم كنم.

                                  به نام خداوندگار زندگي و مرگ

نخست سخن من،اقرار به يگانگي خداوندگار زيبايي، خاتميت محمد (ص) ، مردانگي مولا (ع) و پاك بودن ذات انسان است ؛ كه هر يك برهاني ست بر بزرگي نهاد آدمي.

تمام داشته هاي من چيزي نيست جز اندكي كتاب،فيلم،پوستر و موسيقي.از بين اين داشته هاي اندك من،تمامي اندوخته ام از شاملو و شريعتي براي او.تمامي خاطرات نوستالژيك من از سينما از آن او. تمامي گنجينه ي موسيقي و پوسترم متعلق به او.زيرا كه هر كدام ازين اندوخته هايم را براي تكامل شخصيت كسي اندوختم كه مي خواست كامل ترين باشد براي او ؛ كه سعي كرد انساني شود در خور اسم آدميت .

اگر روزي من هم آغوش با مرگ ترك اين زمين خاكي كردم،قلبم را به او دهيد تا ضربان فكر و روح من را درك كند.روحم را به بئاتريس - الهه ي عشق و راهنماي دانته در دوزخ - بفروشيد؛ تا همراه من در دوزخ الهي باشد.

روز مرگ من/ماهي از ماه ها / سالي ( كه شايد امسال باشد )

اين بود تمام وصيت من در اين روزگار خاكستري.