مي روم خاموش / مي روم ساکت
در تمام لحظات تپش تنهايي / در تمام کلمات دل تنگي / او جاري بود
او مرا برد به آن اوج بلند / و رهايم کرد در بي انتها اوج فراخ
چه بر من گذشت؟ / کس ندانست و نفهميد / که در آن روز ميان مرداد / که در آن منطقه ي ساکت و هيچ / او چگونه از کنارم رد شد / کس نديد و نشنيد / ريزش آن خرده قلب من را
هيچ کس باور نکرد من را / باور هيچ کسي نشد  / که تمام تلاش و مرارت هايم / موتوري داشت که او شهرت داشت
من در آن اوج بلند / در کنار خاطر او / به نهايت،به خدا چنگ زدم
و هم اکنون / هم اينک / به وجودش محتاجم
شاد و سرخوش،کم غم / با کمين غمگيني / رو به فردا سلامي کردم / و در اين تنهايي از همه کس،همه تن مي گذرم
با تو ام / اي که اوجم دادي / بهر روزي ديگر / تا به فردايي که ميرسد هر لحظه / به خدايم،به خدايت سپردمت

می خوام شروع کنم به گفتن،ولی می ترسم که بگی که ((چرا همیشه غر می زنی و اینقدر سیاه می بی نی همه چیز رو؟)) باور کن که خیلی دلم می خواد خوب نگاه کنم به این روزگار ولی نمی شه!!این دفعه اعتراض های زیادی دارم به تو و به خودم.اینکه چرا من و تو توانائی بریدن از چیزی که آزارمون می ده رو نداریم؟؟چرا همیشه تو توهمات قبلی زندگی می کنیم؟؟آشنای غریبه ی من!!اون چیزی-یا کسی-که من و تو در فکرش هستیم که روزگاری شاید بدستش میاریم،روزگاری پیش از امروز بدست آوردنش برامون غیر ممکن شده !!
دوست عزیز!!آشنای غریبه!!زندگی من و تو همین لحظه هایی هست که داره می گذره،اگه قراره این چیزا،افکار من و تو باشه آینده رو از دست دادیم،بی رودروایستی محکوم به فنا شدنیم،باید از همین الان به فکر سنگ قبرامون باشیم.من نمی گم کسی رو دوست داشتن جرمه،نمی گم بی عاطفه بودن رو پیشه کنیم،ولی دوست من!!بیایم و کمی واقع بین باشیم،بیایم فرصت های شناخت پیرامون و درک انسان ها رو به خاطر چیزی که نداریم از دست ندیم،بیایم کمی تو این روزگار بی اعتمادی های عجیب و غریب،کمی به هم اعتماد کنیم،کمی نقطه اتکا باشیم برای هم و مثل باقی مردم پشت پا نزنیم به هم.

اونی که می خواستی تو غبارو گم شد/مرغی شد و پشت حصارا گم شد
اسم تو رو، بال مرغا نوشت /رو کنده ی سبز درختا نوشت

دغدغه ی نوشتن دارم ،تنها راه گریز از این افکار سگی و وقیح،نوشتن هست و بس.باید اینقدر بنویسم تا شاید اونی که باید،بخونه اینا رو.تا شاید بتونم کمی از ذهن مشغولی هامو بگم و کمی آروم بشم.
اعتراض من اینبار به خود خود آدم هاست.به کسایی که من و تو نام گرفتن،به آدمایی که زندگی می کنن ولی معنای اونو نمی دونن.من و تو فکر می کنیم زندگی یعنی راحت بودن به هر قیمت، چرا این طور فکر می کنیم؟؟چرا به فکر دیگران-که محتاج دوستی با ما هستن-نیستیم؟؟چرا لحظه ای به این فکر نمی کنیم که آدمیت تنها تنفس تو هوای سرب آلود نیست؟؟
دلم می خواد اعتراض کنم!! ولی به کی؟؟به کجا؟؟به کدام دادگاه؟؟راستش تو رو نمی دونم ولی من احساس می کنم که زندگی معنایی فراتر از این معنای امروزی باید داشته باشه-خوردن،خوابیدن،آزار دادن-کلمات زیادی تو ذهنم وول می خوره که می خوام بگم بهت،درد زیادی تو دلم تلنبار شده،می خوام جرات کنم و از همه شما ها ببرم و برم یه جای دور که از دست همه ی خزعبلاتی که خودتون هم قبولش ندارین راحت شم،خزعبلاتی که فقط و فقط برای سریعتر خلاصی از شنیدن واقعیت بهم می بافید،همه ی شما ها آشناهایی بودید و هستید که با روزگار من غریبه بودید و هستید،تنها و تنها ظاهر منو دیدید و..........................................................